χάρισ.ι χάρισι· v / ἦν δὲ φίλοις ἐρατός, δί-

καιος, πρὸς πάντας ἀληθής, /

εὐσεβὲς ἐν ψυχῇ κῦδος ἔχ[ων]

χαίρω δ’ ὅττι χρόνος μοι

ἐλήλυθεν ἤδη ἀληθής,

ὧι ποτ’ ἀνανθήσειν αὖθις

ρελειανός Οὐαλεριανός, ὃς ἔξο-

χος ἦν καὶ ἀληθής, /

ὄλβον τε κτῆσίν τε