οὐ σύ γε ἐπειρήθης πώποτε δουλοσύνης·

ἦ γὰρ ἔης αὐτῶι κεχαρισμένος ἐξέτι παίδων,

ἤπιος, ἐσθλὸς ἰδεῖν, εὔνοος, ἀγχίνοος,

ἷκτο τό τ’ οὐρανίων [εἰς ἕδος εὐσεβέων]·

οὔνομα δ’ Ἄπιδος εἶχεν̣ [ὅτ’ ἦν ἔτι· νῦν κόνις ἐστὶ]

σῆμα τ’ εὔξεστον πλησ[άμενος βίοτον].

υ ἔγονος, / κεῖται τ-

ῷ θανάτῳ μηκέ-

τι ὀφιλομένη. / ἐ-

κοιμήθη Γεμενί-

Νικαίης προλιπὼν

Βιθυνίδος ὢν ἔτι κοῦρος /

ἄστυ κλυτὸν γαίην

νομ’ Ἀπολλοφάνης,

πίστει μέγας ἠδ’ ἔτι δό-

ξῃ, / ὃς προλέγει θνατοῖς

πρωθήβην ἔτι κοῦρον, ἔτι χνοάοντος ἰούλου

δευόμενον φθονερὴ μοῖρα καθεῖλε βίου,

ἀλλ’ οὐδὲ ∙ ποθεινὸς ∙ /

ἀνθρώπων ∙ ἔτι ∙ σοι ∙ βίοτος ∙

ζώεις ∙ γὰρ ∙ ἀμέμπτως ∙ /

ἠδὲ Κυρίλλου ❦ |

εὐνέτις, ἡ μα-

κάρων μήπο-

τὴν κυρίαν καὶ εὐεργέτιν θεὰν ἐπήκοον παρ-

θ̣έ̣[ν]ο̣ν Ἄ̣[ρτ]ε̣μ̣ιν Ἐφε̣[σί]αν [․․․․․․․․․․․․]ρ̣ιο̣ς.

τῷ πᾶσιν καιροῖς θεμε[ρώτε]ρα πάντα φύοντι,

κριοβόλου τελετῆς ἠ[δ’ ἔτι τ]αυροβόλου

μυστιπόλος τελετῶν [ἱερῶν ἀ]νεθήκατο βωμὸν

Ῥώμης ξεινοδόκον θηρ̣ο̣[μαχ – ⏑ ⏑ –]

εἰσέτι δ’ ἀγγελίης τε θρασυπτολέμ[ου ⏑ ⏑ – ⏑]

χῶρος τ’ εὐφροσύνης ἐρχομένο̣[υς δέχεται]

ρες ετ φιλια

Ἰωσέτις.

τεῦξεν, νει[κήσας] πάντας ἐπ’ εὐσεβίῃ, /

κλεινὸς ἐν ἀνθρώποι̣σ̣ι̣ Δομεστικός, ὅς μ’ ἔ-

τι τυτθὴν /

οὖσαν δουλοσύνης ἐξάγαγεν στυγερῆς.

μνήμην τῆς ἰδίας γαμετῆς μετὰ μοῖραν ἄτρεπτον

ἐν στέρνοισιν ἔχων ἴδιος πόσις ὢν ἔτι ζωός,

ἥτις ἔφυ στήλαις, παροιδοπόρε, τοῦθ’ ὑπέγρα[ψ]α·

ὀκταέτη με ἔτι παῖδα

κατέκτανεν ἡ βαρύμηνις /

ἅρπυιαι Κλωθῶες ἀνηρείψαντο μέλαιναι

ἡμισέας πλεόνων· δοιὼ δ’ ἔτι παῖδε λιπέσθην

νηπιαχώ, ἀγνῶτε κακῶν, ἔτι πάμπαν ἀπύστω,

οἵην σφι νηλὴς κατὰ μητέρα πότμος ἔμαρψε

προγεγραμμένῃ ἡμῶν συνγενίδι ἀμεριμνίας ἕνεκεν καὶ ἀπραγμοσύνης καὶ λαμβανέτωσαν παρ’ αὐτῆς τὸ χειρόγραφον τὸ διαφέρον τῇ ξυστικῇ συνόδῳ·

παρεδόθη δὲ νῦν τὸ ἔνγραφον τῇ Λονγείνῃ παρούσης τῆς συναρχίας. ἔτι τε ἀξιοῦμεν καὶ ταύτην εἶναι νεμήτριαν καὶ κατὰ δόσιν λαμβάνειν τὸ δοσείδιον.

πρὸς τούτοις ἅπασιν καὶ τοῦτο φανερὸν ποιητέον ἦν, ὅτι πάντα τὰ δαπανηθέντα εἴς τε τὰς εἰκόνας καὶ τὰ πλάσματα καὶ τοὺς στηθιαίους ἀνδριάντας τοὺς λιθίνους

ζον καὶ δίκαιον καὶ κατὰ ἀναλογίαν ἑνὸς ἑκάστου τῶν μόχθων. μένει δὲ ἡ δεδανισμένη καὶ ὁ ἐντολικάριος ὁ ἀνὴρ αὐτῆς παρὰ τὰς Τιτιανὰς ἔσω ἐν τοῖς κάστροις.

καὶ οὐκέτι οὐδὲν ἐνοφείλομεν οὔτε αἱ οἰκίαι τῶν Ἀπολλωνίων οὔτε οἱ χαρισάμενοι τὰ ἀργύρια τὰ προγεγραμμένα, ἀλλὰ πάντα ὡς ἔδει καὶ ἥρμοζεν ἀπεδώκα-

μεν μετὰ τῆς προσηκούσης τειμῆς. δεδηλώκειμεν καὶ ἠξιώκειμεν ἐν ταῖς προτέραις στήλλεσιν, ἵνα δι’ ὑμῶν τοῦ σύνπαντος ξυστοῦ

αἰῶνος μένει αἱ τειμαὶ ἡ τειμὴ καὶ ὑμῶν καὶ ἡμῶν ἐφ’ ὧν τοῦτο κατεστάθη, ὅπερ δυσχερῶς εὑρίσκεται, εἴ τις τῇ ἱερᾷ ξυστικῇ περιπολιστικῇ οἰκουμενικῇ συνόδῳ

τοῦτο κατέστησεν. ἔτι τε καὶ προετάξαμεν δηλοῦντες ὡς ἅτε βουλόμενοι δοῦναι τὰ ἀντίγραφα τούτων, ἐν οἷς καὶ φανερὸν πεποιήκειμεν, ὡς —?— Ῥόδωνι τῷ

ἀρχιερεῖ τῷ πρώτῳ ἐκδιδόναι διὰ τοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν τοῦ παρόντος σὺν ἡμεῖν Κλ(αυδίου) Ἀπολλωνίου τοῦ καὶ Εὐδοξίου καὶ ὑπογράφοντος αὐτοῦ· δίκαιον δὲ ἡγη-

[Ἀ]ντίλοχος.

Θέτις.

[Αὐ]τομέδοˉν.

Ῥώμης ξεινοδόκον θῆκ̣[α τόδε στάδιον].

εἰσέτι δ’ ἀγγελίης τε θρασυπτολέμ[ου τόπος οἰκτρὸς]

χῶρός τ’ εὐφροσύνης ἐρχόμενο[ν δέχεται].

Ἰλιάδο̣[ς Σ].

Ἰλιάδος Τ. Θέτιδος παρ(ουσία), Ἡφαίστου πα(ρουσία).

Θέτις, Ἀχι[λλεύς].

Ἰλιάδος Υ. Ἀχιλλέως ἆθλος.

κἄν με φάγης ποτὶ ῥίζαν ὅμως ἔτι καρποφορήσω,

ὅσσο ἐπισπεῖσαι σοί, τράγε, θυομένῳ.

Ῥώμης ξεινοδόκον θηρο[συνῶν τε φίλον].

εἰσέτι δ’ ἀγγελίης τε θρασυπτολέ[μου θρόος ἠχεῖ]

χῶρός τ’ εὐφροσύνης ἐρχομένο[υς δέχεται]·

υ ἔγονος ἔγγονος κεῖται τ-

ῷ θανάτῳ μηκέ-

τι ὀφιλομένη ἐ-

κοιμήθη ...

ποῦ Κυβέλη γενέτιρα μακάρων;

κατὰ τὸ ἑξῆς δὶς καὶ ἀρχιερεὺς ∙ τοῦ καθηγεμόνος ∙ Διονύσου διὰ

βίου ∙ ἔτι τε ∙ καὶ τειμηθεὶς ∙ ἀρχιερεὺς ∙ Μάρκου ∙ Αὐρηλίου Ἀντωνίνου

Σεβαστοῦ ∙ τοῦ νέου ∙ Διονύσου ∙ διὰ βίου ∙ καὶ ὑποσχόμενος αὐθαί-

[— — ὅ]ς ἔτι ζῇ

[ἑαυτῷ] καὶ τοῖς εἰδίοις ❦

Ῥώμης ξεινοδόκον θῆκ̣[ε λοετρὸν ⏑ –]·

εἰσέτι δ’ ἀγγελίης τε θρασυπτόλεμ[οι κλύον ἀστοὶ]

χῶρός τ’ Εὐφροσύνης ἐρχομένο[υς δέχεται]·

[χαῖρέ μοι εἰσορόων τερ]πνὸν φάος

[εἰσέτι, ὁδεῖτα· | ζῶ]ν μέτεχε εὐφ-

[ροσυνῶν, τὸν δὲ θαν]όντα ἀγάπα.

Εὐτύχης Εὐτύχεους ἔτι νήπιος οὐρανὸν ἦλθεν

οὐ κακὸν οὐδὲ ἀγαθὸν γνούς, βίος ὅττι φέρει·

ἧττον· ἰδοὺ στήλλη ταῦτα γραφεῖσα λέγει·

[μηκ]έτι κλαῖε, πάτερ γλυκερώτατε, μηδ’ ἔτι λυπο[ῦ]

[οἰ]κτρὸν ἐνὶ στέρνοις πένθος ἄλαστον ἔχων·

vacat τῆς Ἀραβίας,

ἐτῶν πέντε ❦ ἔτι Α Λ ἅμα(?); ἄλλη(?)

Σευῆρα θυγάτερ Ζηνοβί-

νῦν δ’ ἱκέτις ἥκω παρὰ ἁγνὴν Φερσεφόνειαν

Βόρ(ε)ιος.

Θέτις. Τρίτων.

Δωτώ. Νυνφο-

[—]Ι̣ον, ὁδεῖτα· ❦ | κοῦρος ἐγὼ καλέω σε

θεῷ φίλος, οὐκέτι θνητός, ❦ | ἠίθεος

κούροισιν ὁμηλικίῃ πανόμοιος |

[ἐμοὶ οὐκέ]τι φῶς Λιτορίου.

ζῶν ἔτι Ἀπολλῶ-

νις τὸ μνῆμ’ ἐποί-