[ — —]ος Πωλλίων προσο(δάρχων),

[— —]ος Λονγεῖνος Κλαυ(διανὸς) μυστάρ(χης),

Κρατίδημος ἐπὶ τῶν θυμάτων,

Μ. Κλ. Σεβῆρος, Αὐρ. Φλ. Κλαυδιανὸς Πολύβιος

Λυσίας Μουσαίου, Οὐλ. Πλωτεῖνα Νεικοστράτ[η]

Εὐφρόσυνος Τροφίμου, Ἀθηνόδωρος Εὐφροσύ[νου]

Τι(βέριος) Κλύμενος προσοδ(άρχης),

Π. Πλώτιος Λογγεῖνος Κλαυδ(ιανὸς) μύ(στης),

Ἐπαφρόδειτος Μυρίνου μύστ(ης),

[ἱππαρχοῦντος — — — γραμματέως τῆς βουλῆς]

[ — — — καλλιαρχοῦντος τοῦ δεῖνος ἀρχι]-

[ερέω]ς δὲ τῆς Ἀσίας ναοῦ τοῦ ἐν Κυζίκῳ

μυστάρχ(ης) καὶ γραμ[ματ(εὺς)] Μ. Τερέντιος Μοντανός,

Νείνιος Βάσσος φιλοτ., Λ. Δείδιος Κρίσπος,

Ἑώρτιος Καμεριανὸς Πωλλίων, Μ. Τυδίκιος Μάγνος,

[Ἐπαφ]ρόδειτος

[Λ]ονγεῖνος

[Τερ]έντιος Θησεύς,

Keine Abschrift bekanntgemacht.

τοὺς Ἀθηνοῦ παῖδας στα[τῆρες

το̣υ̣ς․․τει ἀεὶ εἶναι τὴν οἰκίαν

Namenliste. Kein Text bekannt.

Π̣ρωτέως παίδων [

κοντα ἀπὸ τούτων λαβε̣[ῖν

ἕξ· τῆς δὲ λοιπῆς τιμῆ̣[ς

ἐπρίαντο οἱ Πρωτ[έως παῖδες

του λαβεῖ̣ν Ἡγησ[ιμανδρο

δου · Φοτίου · Ῥούφου · οἵδε·

Links von Z.1-5 sind in einer Reihe folgende drei Füsse:

Ἐν-

ου.

Unter Z.1-13 sind in einer Reihe die restlichen 10 Füsse:

Δημ-

In einer Reihe 14 Fuss-Umrisse (nur rechte Füsse):

Συν-

εἰλῆ̣[σαι μὲν χέρσος ἔχουσ’] ο[ὔ μ’] ε̣ἴασεν ἄ̣λ̣[μην]

λᾶαν, [ὃν οὐκ ἄλεγ]εν Κύζικος εἰναλίη·

πολλὰ κα̣[κῶς δὲ μόγ]ησα πατασσόμενος ποσσὶ [δ]ήμων,

Nur in einer lat. "Übersetzung" im Ms. des Cyriacus vorzufindende Inschrift:

"illustrissimi heroes et optimi Cyzicenorum civitatis cives

[ἐπὶ — — — — — ἱππάρχε]ω̣, ἐπὶ βασιλέως δὲ ἐν Σα-

[μοθράκῃι τοῦ δεῖνος παρῆσα]ν οἱ στρατευσάμενοι

[μετὰ — — — — — στρα]τηγοῦ ἀνθυπάτου

[καὶ ναυάρχου τοῦ δεῖνος καὶ πρ]ω̣τάρχοντος Ἀνδρία καὶ Τρι-

[ηραρχοῦντος τοῖ δεῖνος μύστα]ι εὐσεβεῖς·

— — —ο̣ι

ἰς τὰ ὑπὸ τὴν σόρον· εἰ δέ τις ἐπιχειρήσει

τεθῆναι ἰς τὴν σόρον ἠ κεινῆσαι τὸ πῶμα,

ἀποδώσει τῷ φίσκῳ (δην.) ͵βφʹ κὲ ὑπεύθυ-

Ἰουλ. Ἀρίαν, γένο(ς) Αἰγυπτίαν ἀπὸ κώμης

Θμενταμύρεως τοῦ Θεινίτου νομοῦ,

ἐτῶν νβʹ, συμβιώσασάν μοι ἔτη λη̣ʹ, Ἰουλ. Σε-

τὴν γλυκυτάτην σύμβιον· εἰ δέ τις τολμήσει

τῷ ταύτης τάφῳ προσελθὼν κεινῆσαι ἢ̣

ὀρύξαι, οὐκ ἀπώσει τὸν ἐπηρτημένον αὐτῷ

[— — — — — — εἰ δέ τις τολμήσει ἕτερον καταθέσ]-

θαι ἢ ἐκκόψαι ἢ μετ̣ε̣[νεγκεῖν — — — — — — δώσ]-

ει τῷ ἱερῷ συνεδρίῳ τῶ[ν σακκοφόρων τῶν ἀπὸ τ]-

ἐπιγραφῆς τὸ ἀντίγραφον ἀπό[κειται εἰς τὸ ἀρχεῖον· ἱππαρχουσῶν Βικτω]-

ρείνης τὸ εʹ κὲ Νωνίας Κοάρτ[ης

παιδίων αὐτῶν· τοῖς δὲ λοιποῖς [ἀπαγορεύω]·

[εἰ δέ τις] τολμ[ήσει ἕτερον βαλεῖν, δώσει]

[(δην.) —] κὲ φίσκῳ (δην.) [․․․]ΩΤΟΥ

ΕΝΗΘΑΙ

ΕΙΝ

Φαυστεῖνα τῷ ἀνδρὶ

Σεκούνδῳ ζήσαντι

τηλυγέτῳ ἐπὶ παιδὶ πανάλγεα κωκύσασα

μήτηρ εἰνοδίην τήνδ’ ἀνέθηκε λίθον,

τέρμα δ’ ἀνειηρὸν γήρως ἴδεν· ἦ ῥα Μένανδρος

Rechts und in Höhe von den Z.1+2, über dem Reiter-Relief, das (neben einem Lorbeerkranz) zwischen den beiden Kolumnen sich befindet:

Ποσειδώνιε Μενάνδρου

Zwischen beiden Kolumnen, unter dem Kranz. Nach der Form der Buchstaben ein späterer Zusatz.

Ἀσκληπιάδης Ἀσκληπιάδου

[εἱ]μαρτὸν πᾶσιν, οὐχὶ δ’ ἐμοὶ δὲ μόνον·

[εἰ] δὲ θέλις σὺ μαθεῖν τὸ τίς ἐστί με ὁ τρώσας,

δισσῶν σου ταρσῶν στήσας ἴχνος σὺ μάθ̣[ε]·

ὠκεανὸς κόλποις ἐνδέδεται ῥοδίοι[ς]·

νωίτερον δέ, ξεῖ[ν]ε, καὶ οὔνομα πρόσθ[ε χαραχθέν]

ἴσθι καὶ εὑρήσεις ἐντὸς ἀκροστιχίδ[ος]·

ἑξηρέτμοις πτέρυξιν ἠγλαϊσμένος,

ἀνὰ στρατὸν Κρισπεῖνος εὐκλεὴς ἀνήρ·

Ῥάβεννα δ’ ἦν μοι πατρίς, ἀρχαία πόλις·

Καλλατιανὴ χθὼν ἐμέθεν πατ[ρίς· ἐς δ’] ἐρα[τ]ει[νὴν]

Κύζικον ἐγ μοίρας ἤλυθον αἰφνιδίω[ς]·

Ἐρυκίου.

Ἀτθὶς ἐγώ· κείνη γὰρ ἐμὴ πόλις, ἐκ δέ μ’ Ἀθηνῶν |

λοιγὸς Ἄρης Ἰταλῶν πρίν ποτ’ ἐληίσατο |

"Διονυσόδωρε χαῖρε"· "καὶ σύ γε, ὦ φίλε·

τὸ νῦν ἔχον γείνωσκέ με ὧδε κείμενον,

καλὸν καὶ ἀγαθὸν καὶ καλῶς ἐζωκότα,

Μένιππε Ἀσκληπιοδότου χαῖρε.

οὐ τὸ θανεῖν ἀλγε[ινόν, ἐπ]ε̣ὶ̣ [τό γε Μοῖ]-

ρ’ ἐπέκλωσε, | ἀ[λλὰ πρὶν ἡλικίης καὶ γονέων πρότερον].

Ἠελίῳ φήνῃς, ἀπαλινφροσύνῃ ἀκάχοιο· αὖθις γὰρ̣ [τάχα φῶς ὄρφνῃ] |

θεοῦ ἀκτείνεσσιν φοιβότερον σφετέρῃ θήσῃ θ̣[υσίαις ἢ τὸ πρίν]· |

ἀλλὰ θυηπολίης Νασαμωνίδος ἐνπασμοῖσ[ιν ἱρῇ χρὴ δυνάμει] |

προπολευέμεν Ἠελίοιο, ὄφρα τέκῃ θείης μ[ετὰ βουλῆς ὥρια γῆς] |

σῆς· καὶ δ’ ἐμέθειν ἐμέθεν μνῆσιν θεμένη Κλάρον ἐ[κπαράλειπε]· | [ἀλλ’ ἱκ]-

τῆρας ἴηδολον ἴηλον ὁμοῦ θυέεσ(σ)ι θεωροὺς ο[ἶκον ἐς ἡμέτερόνδ’], |

ἱππαρχοῦντος Κλ. Κυρεῖνα Λουκιανοῦ Τ[ιβέρ]ιος Φουνδά-

νιος Βάσσος διοικῶν ἀνέστησα τὸ[ν τε]λαμῶνα

ὁ θεὸς ἔχρησε Κυζικηνο[ῖς, ἐπειδὴ ἐπιτετελέκαντι τὰν θυσίαν καὶ τὰ Σωτήρια πρᾶτον τᾶ]ι Κόραι

τᾶι Σωτείραι [κα]λῶς καὶ ε[ὐσεβέως καὶ εὐτυχῶς, λώιον εἶμεν καὶ ἄμεινον ἐπαγγελλό]ντεσσι

ἐς ἀνθρώπους [ἱερὰν τὰν πόλιν οὖσαν κατὰ τοὺς χρησμοὺς καὶ τὰν θυσίαν τᾶς θεᾶς. τ]ύχαι

ΚΥ̣ΛΙΟΥΣ γίνεσθᾳ[ι — — — — — — — — — — — — — — — Κυζι]-

κηνοῖς λώιον καὶ ἄ[μεινον εἶμεν — — — — — — — — — —]

ως καὶ εὐτυχῶς, λώϊον [ἐσσεῖται]

καὶ ἄμεινον ἐπαγγελλόν̣[τεσ]-

σιν ἐς ἀνθρώπους ἱερὰν τὰν π[ό]-

τὸν βαθὺν Ἀρκαδίης προλιπὼν πάτον εἵνεκα ματρὸς

Αὔγης τᾶσδ’ ἐπέβην γᾶς Τεϋθραντιάδος,

Φοίνικος δ’ ἐθέλει παῦσαι χόλον γενέτου,

ὅττι περ ἤχθετο πατρὶ σαόφρονος εἵνεκα ματρός,

παλλακίδος δούλης λέκτρα προσιεμένῳ·

κεῖνος δ’ αὖ δολίοις ψιθυρίσμασιν ἤχθετο κούρῳ,

ἦγε δ’ ἐς ὀφθαλμοὺς λαμπάδα παιδολέτιν.

Μητρυιὰν Κλυτίος καὶ Κλυτόνοος Πολυμήδης

κτείνουσι Φρυγίην ματρὸς ὑπὲρ σφετέρας·

Κλειοπάτρη δ’ ἐπὶ τοῖσιν ἀγάλλεται, ἣ πρὶν ἐπεῖδεν

ὀψὲ δέ οἱ πάις ἧκε φόνῳ γενέτῃ προσαμύνων

καί σε κατακτείνει ματρὸς ὑπὲρ Μερόπας·

τοὔνεκα καὶ δόρυ πῆξε μεταφρένῳ, ἁ δ’ ἐπαρήγει,

Ἀμφίων καὶ Ζῆθε, Διὸς σκυλακεύματα, Δίρκην

κτείνατε τάνδ’ ὀλέτιν ματέρος Ἀντιόπας,

δέσμιον ἣν πάρος εἶχε διὰ ζηλήμονα μῆνιν·

στεῖχε δὲ καὶ σὺ λιπὼν Ἀσωπίδος ἀφνεὸν οὖθαρ,

γειναμένην ἄξων Λῆμνον ἐς ἠγαθέην.

ἔτλης καὶ σὺ λέχη Δανάης, Πολύδεκτα, μιαίνειν,

δυσφήμοις εὐναῖς τῷ Διὶ μεμψάμενος·

ἡδυχαρὴς γὰρ ἔην σκοπὸς ἀνδράσιν ὥριος οἶμος,

μητρὸς ἐπ’ εὐσεβίῃ κλεινὸν ἔθεντο πόνον·

χαίροιτ’ οὖν ἱεροῖσιν ἐπ’ εὐσεβίῃ, κλυτοὶ ἄνδρες,

? Νω]νίας Κου[αρτ]ε̣ίνης τὸ ϛʹ, ἱέρεω δὲ δι[ὰ βίου? — — ]

Αὐρ. Πρόκλος Αἴλ. Ὀνησίφορος

Γ. Προκλήιος Σατορνεῖνος

Φλ. Ζώπυρος

ὃ κατεσκεύασεν αὐταῖς Ἄκτιος

χαρισαμένου τὸν τόπον Φλ(αβίου) Σαβείνου.

ὑπόμνημα Ἀκυεί-

νου Πωλλιανοῦ Αὐ-

γουστιανοῦ.

[Ἀπ]ο̣λ̣λ̣ό̣δωρος τὴν γυναῖκα

[Κλειν]αγόραν Μειδίου.

Darunter Löwe n.r., vor ihm das magische Auge, über seinem Rücken:

RPSSS

․μιοντ․․․․αγοντασαπ

σσειν․․․τοιςκαθαπερκαιτο̣

τιπλ̣ι̣λ̣υτοιςτελοσειναιαυτο

ο̣․ σιν εκτηςυπερο

αυτουςεν ιου αποδόνταιε

τατε․ε̣α ινα σλεειναιτ

ει ν Ι̣ λ̣ υχ․νηλη̣․

ἢ συνβουλεύσῃ ἢ προξενήσῃ ἢ ἀγοράσ[ῃ ἢ πωλήσῃ τὸν τόπον]

ἢ̣ δόλον πονηρὸν ποιήσῃ περὶ τὸ μνημεῖο[ν, καὶ ἐκεῖνος γενήσε]-

ται μα̣νεὶς καὶ γένος τὸ ἐκείνου, δώσει δὲ κ(αὶ) τῷ ἱε̣[ρῷ ταμιείῳ (δην.) ͵βφʹ· φυλάσσου]-

σιν δὲ οἱ δαίμονες οἱ τεταγμένοι ἀπὸ ἀναπ̣[αύσεως].

ὅσα μὲν πρὸς ἀρετὴν καὶ κόσμον ὄρωρε, ποιεῖτε,

ἐγὼ δὲ ἐφετμέω τρεῖν ἕνα μοῦνον ὑψιμέδοντα θεὸν,

οὗ λόγος ἄφθιτος ἐν ἀδαεῖ κούρῃ ἔγκυος ἔσται·

Ἄφφειν

Ζμυρναία

Meilenstein (Kaiser Iovianus). Unpubliziert?

[ὑπόμνημα τοῦ δεῖνος ὃ ἐποίησεν]

[ἑαυτῷ] ζ̣ῶν κ̣α̣ὶ̣ τ̣ῷ̣ [τέκνῳ — — —]

ὑπ[όμνημα τοῦ δεῖνος ὃ κατεσκεύασεν — —]

ησι[ος ἑαυτῷ καὶ τῇ γυναικὶ καὶ τῷ]

Σεκοῦνδα Κρισ-

πεῖνα Σορησίας

θυγάτηρ κατεσκεύ-

[μὴ] θρηνεῖτε γόοις, προσκηδέες, οὐ γ[ὰ]ρ [ἔ]ν[ε]σ[τ]ι

δάκρυσι τὴν ὀλοὴν Μοῖραν ὑπεκπροφυ[γ]εῖ[ν]·

εἰμὶ δ’ Ἀλεξανδρεὺς τὸ γένος, καὶ τοὔνομα ταὐ[τό]·

ἀγαθῆι τύχηι

Λουκείλιος Παυλεῖνος

τῄ νεωκόρῳ πατρίδι τὸν

νείκης εὐχαριστήριον

ἀναθεῖναι.

[ὑπόμνημα]

[τοῦ δεῖνος ὃ κατε]σκεύασεν ἑαυτῷ καὶ τῇ γλυ[κυτάτῃ]

[γυναικὶ] Ματρώνῃ καὶ τοῖς κοινοῖς ἡμῶν τέ[κνοις]·

Kein Text publiziert; 4 Zeilen sind "noch erkennbar, aber nicht mehr lesbar" (Cremer).

"σύνετε χαῖρε." "καὶ σὺ χάρῃς, ξεῖνε, καὶ οἵ

σοι πάντες ἔνοικοι αὐξόμενοι βιότῳ".

Über der Inschrift ein Kreuz mit den 4 Buchstaben: φ(ῶς) Χ(ριστοῦ) φ(αίνει) π(ᾶσι).

[δώσει εἰς τὸ ταμεῖον?] (δην.) ͵βφʹ, τὸν δὲ [τούτου]

[κληρόνομον?] Βαλ. Σεβηρ̣ε̣[ῖνον — — — ]

ϹΔϹΨΘ υἱὸν Μ. Αὐρ[η]λίου

Ἀντωνείνου

Καίσαρος Σεβαστοῦ.

Meilenstein. Unpubliziert.

Relief eines sitzenden Mannes mit einem Buch, darin:

Α[

οἷς κὲ πένθος ἄπαυστον ἐγὼ λίπον, οὐδέ τις αὐτοὺς̣ |

σῆμα λιπεῖν πείθει παυσαμένους δακρύων· |

κἀγὼ δ’ οὐκ ἀσόφοισι μαθήμασι Πυθαγορείοις |

μάντις ἐὼν ᾔδειν τοῦδε τέλος θανάτου· |

ἔσσετ’ Ἀνεικήτοιο θάνοντος ἐμοῦ συνομαίμ[ου] |

ὐτοκράτωρ Καῖσαρ Μ. Αὐρ. Ἀντωνεῖ-

εινος Ἀντωνεῖνος Σεβασ(τὸς), δημαρχικῆς ἐξο̣υσίας

[ι]βʹ, ἀνθ̣ύπατος, 〚 〛

Meilenstein. Unpubliziert.

ὑπόμνημα Ἀσικληπείδου Ἀσκληπείδου

ὃ ἐποίησεν αὐτῷ ἡ μήτηρ Μοσχειν

μνήμης χάριν.

| καὶ σύ γ̣ε, ὦ παροδεῖτα, χάροις, ὅτι τοῦτο

τὸ κοινὸν | εἶπας ἐμοὶ "χαίρειν", ἕνεκεν

εὐσεβίης·| [

Grabinschrift? Unpubliziert. Auf der Inschrift eine Form von περικρούειν vorkommt.

[χ]άρῃς ὅτι τοῦ[το τὸ σεμνὸν]

[εἶπ]ε̣ς ἐμοὶ "χαῖρειν" [εἵνεκεν]

[εὐ]σεβίης.

Ἡρῴου, τοὺς δὲ νέους καὶ ἐφήβους καὶ παῖδας τὴν ἐσομένην στεφάνω-

σιν αὐτοῦ παραπέμ[πειν] καὶ ἐπισημοῦσθαι ἀναγορεύοντος τοῦ κήρυκος

ὅτι ὁ δῆμος στεφανοῖ Δημήτριον Οἰνιάδου τοῦ Ἀσκληπιάδου τῆς διὰ

ἀναγραφῆναι δὲ εἰς τὴν στ[ήλην κα]ὶ ἀντίγραφον τοῦδε τοῦ ψηφίσ-

ματος, τὸ [δὲ] ψήφισμα [εἶναι ὑπὲρ τῆς σ]ωτηρίας τῆς πόλεως.

Ῥωμαίους φιλίαι καὶ τῶν ἄλλων οἱ εἰρη-

μένοι μετέχειν τῶν Σωτηρίων καὶ

Μουκιείων ἐτίμησαν

Μελίσσῃ

χαίρειν.

Noch einzelne Buchstaben einer weiteren, 14-15-zeiligen Inschrift.

μῇ σπεύσῃς παροδεῖτα

παρέλθειν, ἀλλὰ προσέλθε |

καὶ γνώσῃ τις ὁ κειμένος ἤ τι-

μνήμην δ’ ἀθάνατον θνήτῳ βροτὸς ὤπασεν̣ ἀεί |

τοῖς θρέψασι νέμειν καρπὸν ὀφειλόμενον. |

Ἀν]τ̣ωνεῖνον Θράσωνα Π̣Α̣Ρ̣․[ τοὺς

κατ’] ἔτος ἄρχοντας παραχεῖν αὐτοῖς τὰ ὡρισμέ[να

] καὶ τόπον εἰς τὸ οἰκοδομηθῆναι ἐν αὐτῷ οἴκημ[α, ὡς τὰ

] τούτου ὑφέστησασαν ὑφέστησαν καὶ διὰ τοῦτο οἶκος τι[

]τορας, ὡς ἐπὶ πάντα τόπον ἴσην εἶναι τὴν [

]․ν̣ ἀριθμὸν ἐξ ἡμῶν καὶ τὰ εὔχρηστα δε[

] τῆς πατρίδος ἡμῶν [

]ειν τέκτονες [

]ν̣ο[

ΣΙΝΟΤΟ̣[ — — — ἐὰν δέ τις]

τολμήσ[ῃ ἕτερον θεῖναι, δώ]-

σει τῷ φίσ[κῳ (δην.) —

Γάιος Ἐρύκιος Γαίου υἱὸς τοῦτο ἐπό-

ησα γυναικὸς εἵνεκε Ἰουλίας καὶ Ἀν-

θεστηρίου καὶ μητρὸς αὐτοῦ καὶ

συντρόφου καὶ ἀδελφιδοῦ̣

καὶ τοῖσδε ζῶσιν ἡμεῖν,

τοῖς κατὰ μοῖραν ἐρχο̣-

Εὔβουλος Μενάνδρου

Πρόξενος Ξεινιάδου

Διονύσιος Προξένου

εἰ δέ ποτε εἰς μετάπτωσιν ἔσται ὁ ἀγρὸς ᾡδηποτεοῦν τι[νί],

μηδενὶ ἑτέρῳ ἐξὸν εἶναι δεσποτεῦσαι τοῦ μνήματος ἢ ἕτ[ερον]

[θέσ]ται παρὰ τοὺς ἐνγεγραμμένους· εἰ [δὲ] μή, δώσ[ει — —

[τολμή]σει ἕτερον καταθέ[σθαι

[ἢ μετά]γειν ἔστω π̣α[νώλη]ς α̣[ὐτὸς

Α]ὐρ. Φαυστεῖνος ΛΙΩΣΩΝ ἐ[ποίησεν]

] λιθ̣ίνου? ΣΙΛ[ ]Ι

τοῦτο] τὸ μνῆμα [κατεσκεύασεν ὁ δεῖνα

]ίου ταξι[άρχου

άτερ μήδε σὺ μῆτερ· κοινὰ τὰ θ-

νητῶν· οὐδεὶς γὰρ προφυγεῖν

μοῖρα βροτῶν δύναται.

ουίου Ἀσ[ υἱός, Κυ]-

ρείνα Ἀσ̣[ τὰς]

τειμὰς τῶν Σεβασ[τῶν ἐν τῷ Μει]-

[Π]απύλος Μηνᾶ

Ἀρτεινος Ἀτεπόριος

Ἀπολλώνιος Ἀρτεινου

Μνησίμαχος

Relief

εἰ πάτραν ἐπίσαμον ὁ πολλάκις εἵνε-

[κ]εν ἄθλων | Δοιδάλσης ἱλαροῖς κρᾶ-

μηνύω παριοῦσι σοφὴ λίθος, εὐκλέα Μάγνον, |

θαῦμα μέγα ξείνων, θαῦμα μέγα πτόλιος, |

εὐσεβίης μέγα

ἰητροῦ πατρὸς ὢν Ἀσκλη-

πιάδης, ἐλεεινὰ |

μητρὶ κασιγνήτωι τε ἄλ-

〚Κομόδῳ Ἀντω〛-

νείνῳ Σεβαστῷ

Σαρματικῷ Γερ-

Αὐρ. Γάιος καὶ

Τατεὶν σὺν τῷ ὑῷ

Φρόντωνι Δημοσθέ-

Unter dem oberen Relief:

Γάιος καὶ Μᾶρκος καὶ Λονγεῖνος

unter dem unteren Relief:

καὶ διατροφὴν, καὶ τὰς ἰδίας ἑκάστωι τῶν

πολιτῶν κτήσεις συνέσπευσεν διαμεῖ[ναι]

τοῖς τε μὴ ἔχουσιν δοθῆναι ἐκ τοῦ βασιλικοῦ,

ρωι δήμωι τῶι τε Ἀπόλλωνι τῶι Διδυμεῖ ἀπονεῖμαι τὰ προσ-

[ή]κοντα χαριστήρια, συναύξειν δὲ καὶ τὰς τῶν πατρώιων̣

[θεῶ]ν τιμάς τε καὶ θυσίας, τιμῆσαι δὲ καὶ Μιλησίους ταῖς ἀρ̣-

Μαρε[ῖνος Ἑρμο]-

γᾶ καὶ Ι̣ΩΙ[

παράγουσι

[χ]αίρειν.

[ὑπόμνημα τοῦ δεῖνος]

[ὃ κατεσκεύασεν ἑαυτῷ καὶ τῇ γυναικὶ ]

Ἐπαμείνωνδα Μάξιμον

οἱ παῖδες τὸν πατέρα ἐθέντο.

]ου Οὐεσπασιανοῦ

ΕΙΝΕΑ Ὀλυμπι[