πῶς δὲ καὶ ἐνταῦθ’ ἦλθες ἐπὶ πτολίεθρον Ἀθήνης;

εἵνεκεν εὐνοίης ξυντρόφῳ ἑσπόμενος.

τίς δέ σε ὠκυμόροιο φάους ἀπενόσφισε νοῦσος;

μοῦνος ἀδελφός μοι λείπεται ἐγ γενεῆς.

ἀλλ’ οὖν κἂν κεῖνόν γε θεοὶ σώζοιεν ἐς ἀεὶ

καὶ σὺ φιληγορίης ἄξια δῶρα λάβοις.

[ἔπλεο]

καὶ τίς σοὶ κλήζ[εθ’] ὁ [γεινάμενος]; |

vac. 0.013

ος Στρατο— —

Ῥηγε[ῖνος].

[Ἀπ]ολλωνίου

[Σαλ]αμείνιος.

— — αταλης

Ἀρτέμωνος

Σαλαμείνιος.

Ἀφέληα Διονυσίου

Σαλαμεινία, Ζωσίμου

γυνή.

Ζώσιμος Ͻ

Σαλαμείνιος.

Ἀφροδεισία Ὀλύμπου

Σαλαμεινία.

Παταναγαθ nomen Aegyptium: pat = δῶρον Anaiath (Anaitis)

Ἀπολλωνίου

Σαλαμείνιος.

Σωπάτρου

Σαλαμείνιος.

[εἴ] με μαθεῖν ἐθέλεις, παριὼν ξένε, ὅπποθεν ἦλ[θον],

–⏑⏑ημενος εἰμὶ ἀπ’ εὐρυχόρου Σαλαμῖν[ος],

Ἡράκλεα Θεογένου

Σαλαμεινία.

Δημητρίου

Σεινωπεύς.

Ἀκυλείν[η]

Εὐβούλ[ου]

μνῆμα τοῦ Φρυγὸς τόδε, |

ὃς νῦν ποθεινὸς γέγονα

τοῖς ἐν τεῖ πόλει. |

χαῖρε.

[ξ]εῖνε,

[ἰ]δ̣ὲ τίς

Αὐρ · Σανβατίδα τὴν γλυ-

κυτάτην σύνβιον εἵνεκε

σωφροσύνης καὶ πράξεως γε-

Ἀμεινοδώρα.

Ἀμεινόκλεια.

Ἀμεινοκλῆς. Ἀμεινοκράτης.

Ἀμεινοκράτεια.

[Ἀ]μ̣ε[ν — — —].

Ἀμενοκλῆς Ἐπ̣α̣μ̣ε̣[ίν]ο[νος].

Εὐαγόρα Ἀμεινοκλέο[υς]

γυνή.

Κλεαγόρα Ἀμεινοκλέους.

[— — — Ἀντω]νείνου · Εὐσεβοῦς · Ο — —

Ἄριμνις τεῖ μαμμίαι

Ποθείνηι.

[Ἀρ]ιστώνυμος. Ἀριστογένης.

Δεινίας.

τρὶς μάκαρ κληίζεται,

οὕνεκ’ ἦν ῥήτωρ μὲν εἰπεῖν,

φιλόσοφος δ’ ἃ χρὴ νοεῖν.

ἐνθάδε τὴν ἀγαθὴν καὶ σώφρονα γαῖ’ ἐκάλυψεν

Ἀρχεστράτην ἀνδρὶ ποθεινοτάτην.

Γ̣λυ[κέρα] Ἀμ[ει]νί[ου].

Δεινίας.

Δημυλᾶς Πρείμου καὶ Ζωπυρᾶς Ͻ κα-

τεσκεύασαν ἑαυτοῖς ἡρῶιν· ἔχειν

δὲ ἐπίβασιν Ζηνᾶς(!) καὶ Εἰσιᾶς(!) ὄντ[ας]

in epistylio:

ὀθεὶς μόχθος ἔπαινον ἐπ’ ἀνδράσι τοῖς ἀγαθοῖσιν | ζητεῖν, ηὕρηται δὲ ἄφθονος εὐλογία· |

ἧς σὺ τυχὼν ἔθανες, Διονύσιε, καὶ τὸν ἀνάνκης | κοινὸν Φερσεφόνης πᾶσιν ἔχεις θάλαμον. |

δισσαὶ δ’ αὖ πατρίδες σ’ ἣ μὲν φύσει, ἣ δὲ νόμοισιν

ἔστερξαν πολλῆς εἵνεκα σωφροσύνης.

σμένη, οἷσι πο-

θεινὴ | θρεψαμέ-

νοις, τύμβου

τίπτε μάτην, ὦ ξεῖνε, κε-

ναῖς φρεσὶ σαῖσι πέποιθας; |

Ἐρασείνη. Ἑρμαγόρας.

vac. 0.27

τηλο͂ πατρίδος ὀ͂σ’ ἔθανον κλειναῖς ἐν Ἀθήναις

Ἑρσηὶς γνωτοῖσιν πᾶσι λιπο͂σα πόθον.

ἣν ἐς ο — —

ὦ δεινα — —

σ̣εμνῶς ε — —

μεῖνον, ἄκουσον ἐμοῦ, ὁ-

δοιπόρε, τίς ποτ’ ἔφυ με folium |

λοιπὸν παραινῶ πατέρα καὶ τὴν μ[ητέρα]

φέρειν τὰ Μοιρῶν Πλουτέως κελ[εύσμασιν].

πολλὰ χαῖρε καὶ σ[ύ γε].

[–⏑⏑–⏑⏑–⏑ ἀτα]ρ̣πιτόν, ἔστι γὰρ αἶνος ∙

θ̣[νήσκειν μὲν νεάρους οὓ]ς φιλέουσι θεοί ∙

οἷον ⏑–⏑⏑–⏑⏑–⏑⏑–⏑ ἔβλαστεν ∙

[ἁρπάκτης Ἀί]δης οὐκ ἄνσχετο δῶ[ρα δέχεσθαι]

[οὐδὲ κλύειν ἱκέ]του Τισαμενοῖο π[ατρός]·

[καὶ σὺ γὰρ ἐμβαίνε]σκες ἀταρπιτὸ[ν εὐρώεσσαν]·

οὔνομα Θεσμοφάνην με πατὴρ φίλος ἠδ’ ἅμα μήτηρ

κίκλησκον, δυεροῦ πρὶν θανάτοιο τυχεῖν·

ἑπτὰ δέ μοι μοῖραι περιτελλομένους ἐνιαυτούς

καὶ μὴν καὶ πάντων με καλῶν, ὅσα παισὶ φερίστοις,

πλῆσεν προφρονέως κλεινὸς ἐμεῖο πατήρ·

πάσας γὰρ λοιβάς τε καὶ ὅσσα μέμηλε θεοῖσιν

εἵνεκ’ ἐμῆς ψυχῆς οὐ λίπε μειλιχίοις.

καὶ γάρ μ’ Εὐμ[όλποιο] θυηπόλοι εἰρεσιώνην

[ἦ] ῥα καλὸν γέ[ρας ἔσχον, εἰ ἀψευδ]ὴς λόγος ἀνδρῶν,

παῖδας [ἀποθνήσκειν οὓ]ς φιλέουσι θεοί.

τοὔνεκά μοι, πάτερ ἐσθλέ, φάνη· σὺ δὲ μηκέτι σεῖο

[— — Ἰο]υνκεῖνα

— — ππου θυγάτηρ,

Κηφισοκλέης ⋮ Ἀμεινοκλέης.

[— — εἵν]εκα σωφροσύνη — —

vacat. Κλ — —

Κλεινόπολις.

Κλεογνήτη

Δεινίου.

Κλεοπάτρα

Ἀμεινίου.

[–⏑⏑– τόδε σῆ]μα τὸν ἡ Διὸς αἰγιόχοιο

–⏑⏑–⏑⏑–⏑ ἐγείνατο κρέσσονα φῶτα.

vac.

[δεινὸς ὃς ἔξοχ]α πάντων εὐσεβείας καὶ τοῦ καλοῦ

[— — — — — δεσ]μοὺς ἀρρήκτους ἀλύτους διασώζειν

[καὶ — — — τούτω]ν ἀμφοτέρων χρῆσθαι κανόνι φησίν.

[— — — — ότ]ατον ὁ Λαχάρης, ἀλλ’ αὐτὸς ἐμαυτόν

[ἦγον προφρονέ]ως ἐφ’ ἅπερ καὶ ζῶντες ἦγον ἐκεῖνοι

[ἀλλ’ οὔτε τοῦ πάππου] χείρων οὔτε τοῦ πατρὸς ἐγενόμην ὀλίγον.

[π]άντων ὧν θέμις ἐστὶ τυχεῖν εὐδαίμοσι θνητοῖς ⋮

ζῶσά τε ἐκοινώνουν καὶ φθιμένη μετέχω.

παῖς δὲ Μινουκί[ου ἦν — — — — — — — — — — — — —]

κλεινῆς τῆσ[δε πάτρης ἐλπίς, ἔπειτα γόος]

․c.5․μ[․]σ̣α̣νδ — —

τόνδ’ ἐπί σοι παῖδαις παῖδες θυμηρέα τύμβον ἔτυξαν,

τοὺς λίπες ἀντὶ σέθεν κ̣λ̣εινὸν ἔρεισμα πόλει.

[θε]· δὴ τότε γάρ με |

δακρυόεις Ἀίδης σὺν Ἐρειν[ύ]-

σιν ἠίστωσεν· |

ἄστυ Ἀθήνης, |

πᾶσιν ἀγγελέειν με παρο[ῦσί]

[τ’ ἐπ]εσσομένοις τ[ε].

Ῥαδεινὸς

χρηστός.

[Ἀππία Ἀννία Ἀτ]ειλία

[Ῥήγιλλα Ἀγρ]ιππεῖνα Ἐλπι-

[νείκη] Ἀτρία Πῶλλα

δευόμενον γεράων μὴ παρανεῖσθε τάφον,

ἀλλὰ παραστείχοντες ἢ οὔνομα κλεινὸν ὁμαρτῆι

βωστρέετ’ ἢ ῥαδινὰς συμπλαταγεῖτε χέρας.

μαι. Σώζων

κλεινὸς ἀνὴρ

ὑπ’ ἀνδράσι τρι-

Κλ Ὑγεῖνος ἥρως.

ὦ μεγάλην λύπην σὺ λιπο͂σα Φαν[οστράτη –⏑]

[ὀδέ σ’ ἐπώικτισε μοῖρα ποθει[νοτάτην ⏑⏑–⏑].

Ἀννίᾳ Φαυστείνῃ

Ἰούλιος Ῥουφεῖνος

ὁ τρόφιμος.

Φιλήτη ∙ Κλ ∙ Σαβείνας ∙ θ[ρεπτὴ]

ἔζησεν ἔτη δʹ μῆνες — —.

πατρωνύμιόν τε γονεῦσι, | Νεολλαρίων, δαίμων δέ σ’ ἀφείλετο πᾶσι πο-

θεινόν.

[οὗ τὸ γένος, παροδῖτα, πάτραν τε καὶ οὔνομ’] ἀνέγνως,

ἐνθάδε ταῖς [Χάρισιν Μούσαις τε ποθεινὸς] ἁπάσαις

κεῖμαι τῷ θανάτῳ μ[ηκέτ’] ὀφειλόμενος.

Φοίβης [ἐνθάδε σῆμα ⏑–⏑⏑–⏑⏑–⏑]

εἵνεκα κεδνοσ[ύνης –⏑⏑–⏑⏑–]

τιομένη βασιλεῦσιν ἀγακλέσι, [μητρὶ ποθητή]

in aetomate:

Φορτο|υνατίων. | Φαυστεῖνα.

supra protomas:

ος ὢν θνῄσκων

ἐν ξείνῃ λεῖπε Πού-

δεντα | ἔξοχα τει-

Χαλ[εῖ]νος

Διοδότου

Χρυσὶς Δεινομένος γυνή.

κεῖμαι πολλοῖσι

ποθεινός.

[–⏑⏑– τ]όδε σῆμ’ ἀγαθῆς, ἣ πᾶσι

[ποθεινή] | [σ]ωφροσύνης ἀρετ-

[ῆς θ’ οὕνεκα καὶ] σοφίας.

nomen defuncti

[–⏑⏑– καὶ] μητρὶ φίληι καὶ πατρὶ [ποθεινοῦ]

[πα]ιδὸς τύμβον ὁρᾶν τόνδε πρ[όσελθε, φίλε].

[τηροῦσ’ ἣ διέμ]εινεν ἀείμνηστον τρόπον, αὕτη·

[ἧς μὲν σῶμ’ ἐνὶ] γ[ῆι κ]εῖται, ψυχὴ δ’ ἐν Ὀλύμπ[ωι].

–⏑⏑–⏑⏑– μοῖραι τελέειν οἷα –⏑

[–⏑⏑– μερό]πων γῆ κατέχει φθιμεν⏓.

[μοχθηρᾶς ὅδ’ ἔβη νέ]ατον πρὸς τέρμα κελεύθου ⋮ | εὔκλειαν δὲ βίο

[κάλλιπ’ ἀποφθίμενος]· | [καὶ γὰρ ἐλευθερίας κλεινοῖ]ς ἐν ἀγῶσι δαμέντα | Ἰσ[όνομο]ν πατρί[α χθὼν ἐκάλυψε τάφωι].

— — ει τὸν ἀφεγγῆ

— — μητρὶ ποθεινό[τατος].

–⏑⏑–⏑⏑–⏑⏑–⏑⏑– ὅτι μοῖ[ραν]

[ἀρκεῖν οὐκ ἐ]δάη Πιερὶς [οἷσι φίλοις]·

[τρισσάκι δ’ ἐκτελ]έσας δέκ[ατον ζωῆς λυκάβαντα]

κλεινὸς [⏑–⏕– ὑπὸ σήματι τῷδε τέθαμμαι]

ὅς κύδηνα σοφο[ῖς πατρίδα τήνδε λόγοις]

[ν]αὶ λίτομαι, γλυκερὴν ἀπὸ χείλεος ἔκβαλε φωνήν

ὡς πάρος. οὐ λαλέεις καὶ ὀρείνομαι, ἡ δὲ σιωπή

μηδὲν ἀπαγγέλλουσα πολὺ πλέον ἄλγος ἀέξει.

ρευθεὶς | οἴστρῳ δαιμ̣[ονίῳ],

μέχρι παῖδα πατὴρ ἐ̣[λεεινός] |

θάψῃ, ὑφ’ οὗ πρέπον [ἦν τὸν γη]-

ἄνδρ[α ⏑–⏑⏑–⏑⏑ Κεκρο]-

πί[δαισι ποθεινόν]

Αὐσονίων ἕ[ταρον ⏑⏑–⏑⏑]

[ἣ καὶ τήνδ’ ἐπὶ τύμβῳ ἐμὴν μο]ρφὴν ἐτύπωσεν | πᾶσιν ὁρᾶν με-

[γάλης μνῆμα φιλημοσύνη]ς. | εἰ δ’ ἐθέλεις θέλγειν ψυχὴν

[τεθνηκότος ἀνδρός, | θέλξο]ν ἐπισπίσας ὅσσα βροτοῖσι

[μ]ανύει μορφᾶς εἰκόνα πενθαλέην,

[ὡς Κῆ]ρ ἀρξάμενόν με βίου τέμνειν δ[ρόμον εἷλε]

[καὶ δὴ μο]ιριδίη μαινὰς ἐπῆλθε τύχ[η]·

καὶ ζῆν κ̣[ελεύει μικρὸν ἐνθάδε χρόνον]

θανεῖν τε [μετὰ τοῦτ’ — — — — — — —],

κλαῦσον τ[ὰ θνητῶν, μὴ μόνον τἀμά, ξένε]·

–⏑⏑ μηδὲ λέγ̣ε̣ιν̣ μ̣η̣δ̣’ αὖ φ̣θό[γγον προίεσθαι ?]

–⏑ λεοις με ⏑– οἷς φορέει βέλε[σιν]

–⏑⏑ ἐν τοιοῦτον ἐν ἀθανάτοισι κύνεσσι[ν]

–⏑⏑–⏑⏑–⏑⏑–⏑⏑–⏑⏑–ειν. folium

οὔτι τρέχειν νομίσει τις ε–⏑⏑–⏑⏑–⏑

–⏑⏑–⏑⏑–⏑⏑–⏑⏑–⏑⏑–σεν

εἰμὶ μὲν ἐκ Πιρέως, ἱερὰ δέ με

ἐδέξετο Ἐλευσεὶν ζήσασαν

σεμνῶς, μάρτυρές εἰσι

θεαί · ἔζευξεν δὲ ἀνδρί

με θεὰ Κύπρις · ᾧ συνέμει-

να καὶ χρόνον οὐκ ὀλίγον

κζʹ ἔτεα · μή μου λυπήσις

[μ]ὴ κείνει λίθον

[ἐ]κ γαίης ἄνθρω-

–⏑⏑–⏑⏑–ς πόθος ἔπλετο, το[ῖς ⏑⏑–⏑]

–⏑⏑–⏑νι θῆκας, ἔβης δ’ ἐς ὅμι[λον ἀμείνω].

ἄλλο.

— — οναγαιφοβηα γυναῖκα

— — δυερὰ στυγέειν

— — ον εἰσάχρι Ῥώμης.

[πρὸς] θε[ῶν καὶ ἡρώων, ὅστις εἶ ὁ ἔ]-

[χω]ν τὸν χῶρ[ον, μήποτε μετακει]-

[ν]ήσῃς τούτων τι· [καὶ τὰς τούτων τ]-

ῶν ἀγαλμάτων εἰκόνας καὶ τ[ειμὰς ὅστις]

ἢ καθέλοι ἢ μετακεινοίη, [τούτῳ μή]-

τε γῆν καρπὸν φέρειν μήτε [θάλασσαν]

πλωτὴν εἶναι, κακῶς τε ἀπο[λέσθαι]

αὐτοὺς καὶ γένος. v ὅστις δὲ [κατὰ χώ]-

ραν φυλάττοι καὶ τιμῶν τὰ εἰωθ[ότα καὶ]

αὔξων διαμένοι, πολλὰ καὶ ἀγ[αθὰ εἶ]-

ναι τούτῳ καὶ αὐτῷ καὶ ἐκγόνοι[ς].

λυμήνασθαι δὲ μηδὲ λωβήσασθαι [μη]-

ἄρξειεν ἢ γνώμῃ συμβάλοιτο περὶ τοῦ [τού]-

των τι ἢ κεινηθῆναι ἢ συνχυθῆναι.

[εἶ ὁ ἔχων τὸν χῶρον, μήποτε]

[μετακεινήσῃς τούτων τι· καὶ]

[τὰς τούτων τῶν ἀγαλμάτων]

[ε]ἰκόνας καὶ τε[ιμὰς ὅστις ἢ]

[καθ]έλοι ἢ μετακεινοί[η, τού]-

[τωι] μήτε γῆν καρπὸν φέρειν μ[ή]-

[τ]ε θάλασσαν πλωτὴν εἶνα[ι],

[κ]ακῶς τε ἀπολέσθαι αὐτὸν κα[ὶ]

[τ]α καὶ αὔξων διαμένοι, πολ-

λὰ καὶ ἀγαθὰ εἶναι τούτῳ καὶ

αὐτῷ καὶ αὐτῷ καὶ ἐκγόνοις· λυμή-

βούλοιτο πε|ρὶ τούτω[ν]

τι κεινηθῆ|ναι ἢ συνχυ-

θῆναι.

[εἶ ὁ ἔ]χων [τὸν χῶρον], μήπο[τε μετ]-

ακεινήσ[ῃς τούτω]ν τ[ι· καὶ τὰς τ]-

ούτω[ν τῶν ἀγαλμάτων εἰκόν]-

ας κα[ὶ τειμὰς ὅστις ἢ καθέλοι ἢ]

μετακεινοίη, [τούτῳ μήτε γῆν κ]-

αρπὸν [φέρειν μήτε θάλασσαν πλ]-

[ω]τὴ[ν εἶναι, κακῶς τε ἀπολέ]-

σθαι αὐτο[ὺς κ]α[ὶ γένος. ὅστις δὲ]

[τ]ὰ εἰωθό[τ]α [καὶ αὔξων διαμέ]-

[ν]οι, πολ[λὰ καὶ ἀγαθὰ εἶναι τ]-

[ούτ]ῳ κα[ὶ] αὐ[τῷ καὶ ἐκγόνοι]-

γνώμη[ι] συμ[βάλ]οιτο π[ερ]-

[ὶ] τοῦ τούτων [τι ἢ κειν]ηθῆν-

αι ἢ συνχυθῆναι.

[— — μετα]κει-

[νοίη], τούτῳ μήτε

[γ]ῆν καρπὸν

[φέρε]ιν μήτε

[θάλασσαν κτλ.]

— — —

πολλὰ καὶ ἀγαθὰ εἶναι τούτῳ

καὶ αὐτῷ καὶ ἐκγόνοις· λυ-

[τις εἶ ὁ ἔχων τὸν χῶρον],

[μ]ήπο[τε μετακεινήσῃς]

τούτων τι· καὶ [τὰς τούτων]

καὶ τειμὰς ὅστις ἢ καθέ-

λοι ἢ μετακεινοίη, τούτῳ

μήτε γῆν καρπὸν φέρειν

μήτε θάλασσαν πλωτὴν

εἶναι κακῶς τε ἀπολέσθαι

[αὐτ]ο[ὺς] καὶ γένος. vv ὅστις

[β]άλοιτο περὶ τοῦ τού-

[τ]ων τι ἢ κεινηθῆναι

ἢ συνχυθῆναι.

[τ]ὸν χῶ[ρον μή]-

πο[τ]ε με[τακει]-

[νήσῃς — — — — —]

— — — — — — — —

[τε γ]ῆν καρ]πὸν

[φέρε]ιν μήτε

vac.

— — — — — — — — — — — —

πολ[λὰ καὶ ἀγαθὰ εἶναι τούτῳ]

κ[αὶ] αὐτῷ [καὶ] ἐ[κγ]όνο[ις. λυ]-

ὅστις εἶ ὁ ἔχων τὸν χῶρον,

μήποτε μετακεινήσῃ[ς]

τούτων τι· καὶ τὰς τούτω[ν]

καὶ τειμὰς ὅστις ἢ καθέλ[οι]

ἢ μετακεινοίη, τούτῳ μ[ή]-

τε γῆν καρπὸν φέρειν μ[ή]-

τε θάλασσαν πλωτὴν εἶ-

ναι, κακῶς τε ἀπολέσθα[ι]

αὐτοὺς καὶ γένος. vv ὅστις

καὶ αὔξων διαμένοι, πολλ[ὰ]

καὶ ἀγαθὰ εἶναι τούτῳ καὶ

αὐτῷ καὶ ἐκγόνοις.

βάλοιτο περὶ τοῦ το[ύ]-

των τι ἢ κεινηθῆν[αι]

ἢ συνχυθῆναι.

Ἀχιλλεύς

τὸν χῶρον μήποτε μετακεινήσῃς

τούτων τι· καὶ τὰς τούτων τῶν ἀ-

γαλμάτων εἰκόνας καὶ τειμὰς

ὅστις ἢ καθέλοι ἢ μετακεινοίη,

τούτῳ μήτε γῆν καρπὸν φέρειν

μήτε θάλασσαν πλωτὴν εἶναι

κακῶς τε ἀπολέσθαι αὐτὸν καὶ

καὶ αὔξων διαμένοι, πολλὰ κα[ὶ]

ἀγαθὰ εἶναι τούτῳ καὶ αὐτῷ κ[αὶ]

ἐγγόνοις. v λυμήνασθαι δὲ μη-

το τὸ περὶ τοῦ τού-

των τι κεινηθῆναι

ἢ συνχυθῆναι.

Μέμνων

τοπάδειν

Ἀρτέμιδος φίλος.

[ἔχων] τὸν χῶρον, μήποτε μετα-

[κεινή]σῃς τούτων τι· καὶ τὰς τού-

[των τ]ῶν ἀγαλμάτων εἰκόνας καὶ

[τει]μὰς ὅστις ἢ καθέλοι ἢ μετ[α]-

[κεινοί]η, τούτῳ μήτε γῆν καρπὸν

[φέρει]ν μήτε θάλασσαν πλωτὴν

[εἶναι, κακ]ῶς τε ἀπολέσθαι αὐτὸν

[καὶ γένο]ς. ὅστις δὲ κατὰ χώραν

[δια]μένοι, membrum πολλὰ καὶ ἀγ-

[αθὰ] εἶναι τούτῳ [κα]ὶ αὐτῷ καὶ

[ἐκγό]νοις· λυμή|νασθαι δὲ [μη]-

[ῳ ἢ γ]νώμης ἄρξειεν ἢ γνώμῃ συμβάλοιτο [πε]-

ρὶ τοῦ τούτων τι κεινηθῆναι ἢ συνχυ-

θῆναι.

ὅστις εἶ ὁ ἔχων τὸν χῶρο[ν]

μήποτε μετακεινήσῃς

[τ]ούτων τι· καὶ τὰς τούτων τῶν ἀγαλ-

[μ]άτων εἰκόνας καὶ τειμὰς ὅστις ἢ

[κ]αθέλοι ἢ μετακεινοίη, τούτῳ μή-

[τ]ε γῆν καρπὸν φέρειν μήτε θάλα[σ]-

[σ]αν πλωτὴν εἶναι, κακῶς τε ἀπ[ο]-

[λ]έσθαι αὐτοὺς καὶ γένος. vv ὅστι[ς]

[τ]ειμῶν τὰ εἰωθότα καὶ αὔξων

διαμένοι, πολλὰ καὶ ἀγαθὰ εἶ-

ναι τούτῳ καὶ αὐτῷ καὶ ἐκγό-

νοις. λυμήνασθαι δὲ μηδὲ λωβή-

εἶ ὁ ἔχων τὸν χώρον, μήπο-

τε μετακεινήσῃς τούτων

τι· καὶ τὰς τούτων τῶν ἀγαλμά-

των εἰκόνας καὶ τιμὰς ὅστις

ἢ καθέλοι ἢ μετακεινοίη,

τούτῳ μήτε γῆν καρπὸν φέ-

ρειν μήτε θάλασσαν πλω-

τὴν εἶναι, κακῶς τε ἀπολέ-

σθαι αὐτοὺς καὶ γένος. v ὅστις

ξων διαμένοι, πολλὰ καὶ ἀ-

γαθὰ εἶναι τούτῳ καὶ αὐ-

τῷ καὶ ἐκγόνοις. λυμήνα-

[των εἰκόνας καὶ τειμὰς ὅσ]-

[τις ἢ καθέλοι ἢ μετακειν]οίη,

[τούτῳ μήτε γῆν] καρ[πὸν φέ]-

[ρειν μήτε θάλα]σσα[ν π]λω-

[τὴν εἶναι, κακ]ῶ[ς τε ἀπολέ]-

[σθαι αὐτοὺς καὶ] γέ[νος]

πρὸς θεῶν καὶ ἡρώων ὅστις εἶ ὁ ἔχων τὸν χῶρον,

μήποτε μετακεινήσῃς τούτων τι· καὶ τὰς τού-

των τῶν ἀγαλμάτων εἰκόνας καὶ τιμὰς ὅστις

ἢ καθέλοι ἢ μετακεινοίη, τούτῳ μήτε γῆν καρ-

πὸν φέρειν μήτε θάλασσαν πλωτὴν εἶναι, κα-

κῶς τε ἀπολέσθαι αὐτοὺς καὶ γένος. vv ὅστις

δὲ κατὰ χώραν φυλάττοι καὶ τιμῶν τὰ εἰωθό-

τα καὶ αὔξων διαμένοι, πολλὰ καὶ ἀγαθὰ εἶναι

τούτῳ καὶ αὐτῷ καὶ ἐκγόνοις· λυμήνασθαι